Βαμμένος και λείος από τη μεριά που τον κοιτάζεις εσύ, με  ρωγμές, χόρτα και γκρεμίσματα από την ανάποδη, ή αντίστροφα. Προσπάθησε να δεις τη λεία και ανεπηρέαστη επιφάνεια της άλλης πλευράς. Τους θορύβους που σε αποσπούν, να τους δεις σαν παρέα, συνωμότες-φίλους σου. Τον ανταγωνισμό ως κομπλιμέντο.

Είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι κάνουν κακό γιατί θέλουν να κάνουν κακό. Πρέπει να είναι πολύ άρρωστοι για να γίνει αυτό – συνήθως απλώς δεν σκέφτονται ότι μπορεί να βλάψουν άλλους, βυθισμένοι στο δικό τους κόσμο.

Of course the question is, do ghosts dream? Aren’t they supposed to be dreamlike themselves, isn’t dreaming reversing the whole thing?

Well of course they dream. They are, after all, in that realm, right in between ‘reality’ and dream, it would be quite unfair not to be touched by dream. Indeed, they are more touched by dream than by what is generally called reality. I mean, you cannot really throw a vase at them, can you? Well, you can, it just won’t register in any way in their ‘flesh’. (I do envy that. Malicious intent not hurting you). You will not as much as bruise them. You will not touch them.

They dream. They just don’t have to close their eyes.

And that is where the wall comes in, because, the problem is, other people’s dreams. Ghosts have a way of being haunted by other people’s wishes. I mean, really, instead of catching my rabbits, I was more concerned about who was watching. And what’s this about magic? I never liked tricks, nor hats (somehow, my head was always too big, I’d have to order the hat. And you can imagine if I had to also have a rabbit in there with my head).

Landmarks. You were going on, carelessly, and all of a sudden, there it is, in the middle of, somewhere. Walls are building works that don’t let you go on. They are stumbling blocks. Obstacles, that hinder you.

But surely you can’t stop. Although, I dare admit, I am very much one for staying next to the wall and contemplating. I must have taken than from my father. He used to find endless reasons why he shouldn’t move on, instigated by the far off chance of things turning bad. He was seeing that chance too close to him, and stayed in his limiting shoes. Like there was glue under them.’I couldn’t possibly go to South Africa to study painting, my mother would be too sad. I couldn’t possibly extend my business, there was this guy who once got a big order, and with one little mistake,his whole business collapsed’. Years and years later, he takes off his shoes and climbs up the one wall after the other.

As for me and my own glue under the shoes, I tend to pretend there isn’t any, and, walking with more difficulty (let’s not forget the glue), I move to another direction. Before long, I am surrounded by walls, in every direction. Katerina Aggelaki-Rouk, says somewhere, that the things we haven’t finished during the day, come and finish us off in the night. So I suffer at night. Until.

Because the decision to deal with some important later walls comes late enough, I have ended up a ghost. I have died, and then I was a ghost.

Some people climb up their walls, others need only move sideways and there it is, an open path. I’ve always, always had to go through them, carve the stupid path. I can’t decide whether that was because of a damn idiosyncrasy of mine, or because, really, there was no better way. Certainly, at some point, thanks to the first walls, I bacame a good builder, with my little tools of opening holes in bricks and plaster and concrete (every good wall has some concrete).

Now that I’m airy, (and I can’t really hold the tools in the right way, let’s be honest with no flesh), I have high hopes that I’ll become acquainted with the bricks and the plaster and the concrete without disturbing them. I’ll move through them, and understand all the faults in the building work without one hit by the hammer. Leaving it standing, as I move beyond it, I’ll even fall to the illusion that I am never a destroyer of things.

Another wall: making sure there are new beginnings. Jumping over the ditch that is an end. Waving your hands, and making it dawn.

Με την κατάθλιψη να με αγκαλιάζει, νόμιζα ότι ξεχνούσα εύκολα, μούδιαζε το κεφάλι μου. Λίγη ακόμη σκέψη όμως, τώρα που αυτό το ημερολόγιο των τοίχων με ελευθερώνει λίγο, και δυστυχώς θυμάμαι ότι κι εγώ ζήλευα, και ζηλεύω, ελπίζω πιο δύσκολα, πιο λίγο, πιο σπάνια. Θυμήθηκα όμως, χωρίς χαρά, ότι κι εγώ έχω ζηλέψει κάποια στιγμή πολύ. Ζήλεψα που κάποιος είχε μια πιο καλή αφετηρία για να κάνει αυτό που ήθελα εγώ.  Το σημάδι της ζήλιας μου ήταν ίσως ότι αυτούς που ζήλευα τους έκρινα, και μάλιστα πιο αυστηρά από όλους τους άλλους.

Και το ότι ένιωθα καλύτερη από κείνους. Ένιωθα πάντα ένα είδος ηθικής υπεροχής – η διαφορετική αφετηρία πλήγωνε τον εγωισμό μου και την πολιτική αίσθηση δικαιοσύνης μου, αλλά υποκρινόμουν ότι δεν με απειλούσε. Ένα από τα ελαττώματά μου, που θα ήθελα να είναι μόνο προτέρημα, είναι ότι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου.

Κι όμως, η ζήλεια μου, φαίνεται πιο καθαρά τώρα, ‘κατηγορούσε’ αυτούς τους ανθρώπους άδικα. Δεν είμαι πια σίγουρη καθόλου, ότι φταίει κάποιος αν γεννήθηκε με περισσότερες ευκαιρίες, ή περισσότερα χρήματα. Και αναγνωρίζω σ’ αυτούς το δικαίωμα να τα απολαύσουν. Βέβαια, το να θεωρείς τον εαυτό σου καλύτερο μόνο και μόνο γι’ αυτό, είναι κακόγουστο, αλλά εδώ που τα λέμε είναι ενδεικτικό μόνο για σένα, για το τί άνθρωπος είσαι εσύ.

Κι η ζήλεια έρχεται όταν τα φαντάσματα νιώθουν ότι δεν τα παίζεις… Νιώθει λοιπόν, κάποιος που σου φέρεται άσχημα, ότι δεν τον παίζεις;

Το κάθε φάντασμα έχει άλλες ευλογίες στη διάθεσή του – κάποια και την ομορφιά, όλα τη διαφορετική ζωή που βουίζει γύρω από τον κάθε διαφορετικό άνθρωπο, και το πώς αυτή τον επηρεάζει, τί ιστορίες του λέει, και τί αντιδράσεις απαιτεί απ’ αυτόν.

Και πώς να αντιδράσεις απέναντι σε ένα τέτοιο αδιαμφισβήτητο κομπλιμέντο;

Και να λοιπόν που κάποιος σε βλέπει, προφανώς δεν καταλαβαίνει ότι είσαι φάντασμα, και σε… πυροβολεί. Η σφαίρα περνά μέσα από σένα και καρφώνεται τον τοίχο – δε βαριέσαι. Αυτή η πρόθεση όμως να σε πυροβολήσει, σε πληγώνει και σε… αποκλείει.

Μαζί με αυτά όμως, το ότι η ίδια σου η ύπαρξη, που δεν προσπάθησε καθόλου να του κάνει κακό, αλλά το αντίθετο, και το ξέρει, το ότι αυτή η ύπαρξη τον απειλεί, αυτό είναι ένα μεγάλο κομπλιμέντο.

They do say, don’t they, that it’s all about trust. The ghost needs to be able to forgive the lies, the deliberate ones, before she decides again that – others – can be trusted.